*Sławomir Glinkowski, Daria Marcinkowska
Rak kanału odbytu – opis dwóch przypadków
Anal canal cancer – two case reports
Department of General and Oncological Surgery, Tomaszow Health Centre, Tomaszow Mazowiecki, Poland
Streszczenie
W poniższym artykule autorzy przedstawiają dwa przypadki pacjentek z rakiem kanału odbytu, które trafiły na oddział chirurgii ogólnej szpitala rejonowego na różnym etapie diagnostyki i leczenia.
Pierwsza pacjentka pierwotnie była operowana z powodu niedrożności przewodu pokarmowego spowodowanego guzem esicy. Wynik histopatologiczny wykazał, że jest to adenocarcinoma G2 invasivum sigmae. Pacjentka w wywiadzie miała rozpoznaną wcześniej przewlekłą białaczkę limfocytową, jednak nie leczyła się z tego powodu. Po roku od pierwszej operacji została zakwalifikowana do odtworzenia ciągłości przewodu pokarmowego. Okres przedoperacyjny oraz operacja przebiegły bez powikłań. Pięć lat po pierwszej operacji zgłosiła się do lekarza z powodu krwawiącego guza brzegu odbytu. Wynik histopatologiczny potwierdził zmianę złośliwą – carcinoma planoepiheliale akeraodes invasivum canalis ani, G2. Wykryto również obecność wirusa HPV. Pacjentka otrzymała radioterapię, po jej zakończeniu leczenie uznano za zakończone.
Druga pacjentka zgłosiła się do lekarza z powodu podejrzenia choroby hemoroidalnej. Została zakwalifikowana do rektoskopii z pobraniem wycinków. Wynik histopatologiczny wykazał, że zmiana to carcinoma planoepitheliale akeratodes, typus basaloides infiltrans canalis ani, G3. Również wykryto obecność wirusa HPV. Pacjentka otrzymała chemioradioterapię, po której leczenie zostało uznane za zakończone.
Summary
The paper presents two cases of female patients with anal canal cancer who were admitted to the Department of General Surgery in a regional hospital at various stages of diagnosis and treatment. The first patient was initially operated on for gastrointestinal obstruction caused by a sigmoid tumour. It was histopathologically found to be G2 invasive adenocarcinoma of the sigmoid colon. The patient had a history of previously diagnosed and untreated chronic lymphocytic leukaemia. One year after the first surgery, she was qualified for gastrointestinal continuity restoration. The pre- and intraoperative period were uneventful. Five years after her first surgery, the patient reported for a medical appointed due to a bleeding tumour of the anal margin. Histopathological findings confirmed a malignant lesion – G2 invasive keratinizing squamous cell carcinoma of the anal canal. Human papilloma virus (HPV) was also detected. The patient received radiotherapy, after which the treatment was considered completed.
The second patient reported for a medical appointed due to a suspected haemorrhoidal disease. She was qualified for rectoscopy with biopsy. Histopathology showed G3 non-keratinized basaloid squamous cell carcinoma invading the anal canal. HPV was also detected. The patient received chemoradiotherapy, after which the treatment was considered complete.
![](img/bannery/wcierka2.png)
Wstęp
Rak kanału odbytu jest nowotworem rzadko występującym. Jego udział w epidemiologii raka jelita grubego jest różnie oceniany, jednak przyjmuje się, że średnio jest to ok. 2-3% wszystkich zachorowań na raka jelita grubego. Ze względu na podział histopatologiczny raka odbytu (C21) wyróżniamy raka kanału odbytu oraz raka brzegu odbytu. Odmienna budowa histopatologiczna warunkuje odmienne postępowanie diagnostyczne oraz lecznicze. W poniższym artykule autorzy przedstawiają dwa przypadki pacjentek z rakiem kanału odbytu, które trafiły na oddział chirurgii ogólnej szpitala rejonowego na różnym etapie diagnostyki i leczenia.
Przypadek 1
Pierwszym opisywanym pacjentem jest 68-letnia kobieta, która w sierpniu 2015 roku była operowana z powodu niedrożności przewodu pokarmowego. Śródoperacyjnie stwierdzono guz esicy powodujący niedrożność mechaniczną. Wykonano operację wycięcia guza sposobem Hartmanna. Wynik badania histopatologicznego makroskopowo ujawnił naciek na długości 2,5 cm całkowicie zamykający światło jelita. Badanie mikroskopowe potwierdziło zmianę złośliwą – adenocarcinoma G2 invasivum sigmae. Rak naciekał całą grubość ściany jelita wraz z okołojelitową tkanką tłuszczową. Linie odcięcia chirurgicznego były wolne od utkania nowotworowego. Nie znaleziono przerzutów w węzłach chłonnych (0/11), natomiast stwierdzono cechy angioinwazji. Pacjentka po zabiegu nie była kwalifikowana do dalszego leczenia.
W wywiadzie pacjentka w 2014 roku miała rozpoznaną przewlekłą białaczkę limfocytową. Pacjentka nie była leczona hematologicznie z powodu braku objawów choroby.
Kobieta w sierpniu 2016 roku została zakwalifikowana do odtworzenia ciągłości przewodu pokarmowego. Przed zabiegiem miała wykonaną pełną kolonoskopię, w tym badanie kikuta odbytnicy. Operacja przebiegła bez powikłań.
Trafiła ponownie do lekarza we wrześniu 2020 roku z powodu krwawiącego guza brzegu kanału odbytu. Została zakwalifikowana do pobrania wycinków z guza. Wynik HP potwierdził zmianę złośliwą – carcinoma planoepiheliale akeraodes invasivum canalis ani, G2. Przeprowadzone badanie immunohistochemiczne wykazało mutację p16(+), a także wykryto obecność wirusa HPV. Decyzją konsylium onkologicznego pacjentka została zakwalifikowana do radioterapii na obszar guza odbytu, węzłów chłonnych, miednicy oraz węzłów chłonnych pachwinowych. Po 10 frakcjach z zaplanowanych 33 nastąpiła przerwa w leczeniu z powodu infekcji SARS-CoV-2. Po uzyskaniu negatywnego wyniku wymazu wznowiono terapię. Zastosowano sumarycznie w terminie od 24 lutego do 30 kwietnia 2021 roku napromienianie na obszar guza odbytu oraz węzły chłonne miednicy i węzły chłonne pachwinowe do dawki 30,6 Gy/1,8 Gy z podwyższeniem dawki do 45 Gy/1,8 Gy na zmodyfikowane pole węzłów chłonnych oraz guza odbytu z następowym podwyższaniem dawki do 59,4 Gy/1,8 Gy na guz odbytu techniką RapidArc.
W wykonanym w czerwcu MRI miednicy nie stwierdzono zmian w obrębie odbytnicy oraz odbytu, opisano jedynie nieliczne węzły chłonne wzdłuż naczyń biodrowych zewnętrznych do ok. 9 x 13 mm. Pacjentce w lipcu 2021 roku wykonano kolonoskopię, w której nie stwierdzono nieprawidłowości. Przed zakończeniem leczenia wykonano również tomografię komputerową, w której opisano jedynie zmianę w wątrobie, która budziła niewielki niepokój onkologiczny. Ze względu na małe prawdopodobieństwo, że zmiana jest przerzutowa, zalecono kontrolne badanie za około 6 miesięcy. Poza tym nie uwidoczniono nieprawidłowości. Leczenie zostało uznane za zakończone, pacjentka pozostawała pod opieką poradni onkologicznej.
Powyżej zamieściliśmy fragment artykułu, do którego możesz uzyskać pełny dostęp.
Mam kod dostępu
- Aby uzyskać płatny dostęp do pełnej treści powyższego artykułu albo wszystkich artykułów (w zależności od wybranej opcji), należy wprowadzić kod.
- Wprowadzając kod, akceptują Państwo treść Regulaminu oraz potwierdzają zapoznanie się z nim.
- Aby kupić kod proszę skorzystać z jednej z poniższych opcji.
Opcja #1
24 zł
Wybieram
- dostęp do tego artykułu
- dostęp na 7 dni
uzyskany kod musi być wprowadzony na stronie artykułu, do którego został wykupiony
Opcja #2
59 zł
Wybieram
- dostęp do tego i pozostałych ponad 7000 artykułów
- dostęp na 30 dni
- najpopularniejsza opcja
Opcja #3
119 zł
Wybieram
- dostęp do tego i pozostałych ponad 7000 artykułów
- dostęp na 90 dni
- oszczędzasz 28 zł
Piśmiennictwo
1. Rao S, Gurren MG, Khan K et al.: Anal cancer: ESMO Clinical Practice Guidelines for diagnosis, treatment and follow-up. Annals of Oncology 2021; 32(9): 1087-1100.
2. Benson AB, Venook AP, Al-Hawary MM et al.: Anal Carinoma. Clinical Practice Guidelines in Oncology. JNCCN 2018; 16(7): 852-871.